Ciężkie powietrze….ciężkie życie.
Mgła otaczająca Świat spoczywa mi na powiekach i staję się coraz cięższa, zapadam się w przypadkowe smutki, które nie są moje.
Jak rozdmuchać tą iluzję? Jak usłyszeć Siebie pośród gęstwiny myśli.
Moje ramiona uginają się pod tym obcym ciężarem. Stoję blada i sparaliżowana.
To jest jak wirus, który zatruwa powietrze wokół.
Nic tak szybko się nie rozprzestrzenia, jak poranny smród wątpliwości.
Strach i obawa stają się monstrum dzisiejszego dnia.
Tak i czuję to uwodzenie…prawie za tym biegnę…i mówię Sobie tak życie jest ciężkie……
hmm czasem bezpieczniej jest zanurzyć się w tej wspólnej zawiesinie…ponarzekać na monotonię i brak.
Nie wiem czy to miejsce ma gorzki smak czy może Świat staje się jak przesolona zupa….
I choć moje powieki coraz cięższe…….to moja obecność……świadomość rysuje przede mną Świat.
Mój Świat!
I wiem,że to gra…ten smutek i brak…kolejna pusta wymówka by nie Żyć i stać się szarą lalką w masowych dłoniach.
To nie mój Świat…i wybór we Mnie nabiera swych rumieńców…by Żyć i tańczyć…Bawić się w odkrywcę…natchnienie płynie z mych wewnętrznych krain.
Moje kolory wracają na swoje miejsce. Tak to jestem Ja…..wybór klarowny….Nie ma już spacerów we mgle.
Life is Easy!

26.02.2015